Strona Główna
Wielokrotnie jest ona wykładana w trakcie nauki o samej architekturze bądź też jako zupełnie osobna nauka. Odnosi się ona do opisów estetycznego i technicznego rozwoju architektury, jak i budownictwa i to od początków istnienia gatunku ludzkiego, aż po współczesność. Jednocześnie historia architektury nawiązuje ściśle do relację między typową architekturą, a techniką, czynnikami klimatycznymi, ekonomicznymi, socjologicznymi, religijnymi, kulturowymi, a nawet politycznymi. Najwięcej względem architektury można powiedzieć względem europejskiego kręgu kulturowego. Historię tą dzieli się na epoki stylistyczne, które mogą znacznie się od siebie różnić. Wielokrotnie według owego podziału na epoki charakteryzowana jest cała działalność budowlana z danego okresu, jak i terytorium. Najczęściej wyróżnia się epoki: prehistoryczną, starożytną, średniowieczną, nowożytną, którą z kolei dzieli się na przykład na barok, renesans, romantyzm i wiele innych), a także XIX, XX i XXI wiek. Można też historię architektury podzielić ze względu na kontynenty i poszczególne kraje, jak i religie.